นี่ข้าทำถูกหรือเปล่าเนี่ย?

ข้ายังจำได้ดี พ่อข้าเคยบอกไว้เมื่อตอนข้ายังเด็ก ว่าเมื่อไหร่ที่เราตั้งคำถาม กับสิ่งที่ทำว่า "ผิดหรือถูก" เมื่อนั้นแปลว่าเราไม่แน่ใจในความเชื่อและศัทธราของตัวเอง ท่านมีชีวิตอยู่ได้เพียงเพราะ สงคราม เท่านั้นหรือ? แต่ข้ากลับคิดว่า ท่านมองหาสันติภาพมาตลอด

ขอโทษนะ

จะขอโทษทำไม? ท่านชอบเป็นแบบนี้อยู่เรื่อย คอยระมัดระวังการกระทำของตัวเองไปซะทุกอย่าง ท่านชอบถามตัวเองว่า "ทำผิดหรือถูกใช่มั้ย? จะถูกหรือจะผิดมันสำคัญมากอย่างนั้นเชียวหรือ? ถึงท่านจะรู้ว่าท่านถูกแล้ว แต่บางคนเขาก็ให้มันเป็นผิด แต่ข้าอยากบอกท่านนะ ไม่ว่าจะผิดหรือจะถูก ข้าก็อยากเคียงข้างท่านอยู่ดี สำนักม่อจื้อ สอนเรื่องรักเท่าเทียม แต่ท่านกลับรักไม่เป็น รู้ตัวหรือเปล่า? "

ขอโทษนะครับที่หายไปนาน ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ และขอขอบคุณทุกความห่วงใยที่มีให้นะครับ

หลายวันที่ผ่านมา ผมต้องพยายามหักห้ามใจ ไม่เข้าไปอ่านข้อความในบล็อก ทั้งๆที่อยากอ่านใจจะขาด แต่ก็ต้องฝืนทน เพราะช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้กลับบ้านครับ ต้องอยู่ที่หอ เพื่อทำงานช่วงสุดท้ายก่อนเปลี่ยนแปลงไปทำอย่างอื่น ตอนแรก ตั้งใจไว้ว่า จะอัพบล็อกอาทิตย์ละครั้ง เพื่อแบ่งเวลาไปดูแลอย่างอื่นบ้าง ทำไปทำมาก็เกเร เข้าไปอ่าน เข้าไปเม้นต์เกือบทุกวัน ทำให้ทุกคนเข้าใจว่า ผมเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก แต่ตอนนี้กลับหายไปซะเฉยๆ เหมือนกับชายคนหนึ่ง ที่พยายามโทรหาหญิงคนรัก ทุกวัน ทุกวัน ในเดือนแรกๆที่คบกัน แต่พอหญิงสาวให้เค้าไปแล้วทั้งใจ ก็กลับทำตัวห่างเหิน และเดินจากไป ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมยังรักและห่วงหาทุกคนอยู่เสมอครับ

นี่ล่ะน้าข้อเสียของผมล่ะ ถ้าลองได้ทำอะไรแล้ว จะทำอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่พอผ่านไปซักพัก ก็เลิกทำเอาดื้อๆ แล้วก็ไปบ้ากับเรื่องอื่นต่อ แบ่งเวลาไม่เป็น และเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้เลย วันนี้อย่าง พรุ่งนี้ก็อีกอย่าง ถ้าความรักคือการยอมรับข้อเสียของกันและกันแล้ว ผมก็จะไม่ขอให้ยอมรับข้อเสียข้อนี้ของผมเลย เพราะผมรู้ดีว่า มันสั่นคลอนอนาคตของคนทั้งสอง มากมายเพียงใด ในตัวผมยังมีข้อเสียอีกมากมายที่ยังไม่ถูกแก้ไข ทั้งที่รู้ และไม่รู้ ซึ่งเป็นสาเหตุให้คนรักเดินจากไปอย่างไม่มีวันหวนคืน ผมไม่เคยเชื่อในชะตาฟ้าลิขิต และพรสวรรค์ แต่ผมเชื่อว่า ถ้าหากเราพยายามแล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เป็นไปได้ครับ หลายต่อหลายครั้ง ผมเคยบอกว่า ผมทำดีที่สุดแล้ว แต่นั่นคือคำแก้ตัว นี่ไม่ได้กดตัวเองลงต่ำนะครับ ความจริงก็คือ ที่สุดก็มีที่สุดมากกว่า ที่ดีก็มีดีมากกว่า ขึ้นอยู่ว่า เราพยายามมากแค่ไหน มากพอหรือยัง? ผู้หญิงไม่ผิดหรอกครับที่จะเก็บความหวังและความฝัน ไปฝากไว้กับคนที่เหนือกว่า คนผิดคือผม ที่ดีไม่พอ เท่านั้นเองครับ

ย้าโฮ่!! ^o^ ในเมื่อรู้อย่างนี้แล้ว งั้นเรามาพยายามเป็นคนดีด้วยกันนะคร้าบ คอยดูนะครับว่าผมจะวิ่งไปได้ไกลแค่ไหน? เอแต่ว่าการรอคอยใครซักคนมันไม่ใช่เรื่องดีเลย เพราะอะไรเหรอครับ? ก็เพราะว่า อีกฝ่ายที่วิ่งไปสู่จุดหมายแล้ว ก็ต้องวนกลับมารับคนที่รออยู่ มันทำให้เค้าเป็นกังวลและเหนื่อยแสนเหนื่อย ส่วนอีกฝ่ายที่รออยู่ ก็เป็นห่วงและว้าวุ่นใจเป็นอย่างมาก ความเหงาจะทำให้เธอไม่รอเค้าอีกต่อไป ถ้างั้นก็อย่ารอเลยครับ วิ่งไปพร้อมๆกันเลย ถึงจะเป็นเส้นขนาน แต่เขาและเธอก็ยังมองเห็นซึ่งกันและกันนี่นา อย่ารอให้เค้าเดินห่างไปจนเราตามไม่ทันอีกเลยคร้าบ

ต้องขอโทษ น้ำฝน ด้วยนะจ๊ะ ที่ขอติด thx tag เอาไว้ในคราวต่อไปนะจ๊ะ ไม่โกรธนะตัวเอง ^_^"